真难当！”
苏梓琳走进后面的厨房，没有发现湘以沫的身影，应该是从后面溜走了。
= = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = =
月色迷蒙，雾气弥漫。
夜深人寂，幽黑的深巷漆黑一片，没有一丝光亮。
陈旧的公寓楼，亮着三三两两盏灯，淡淡的光线穿过浓雾，显得愈加暗沉了。
湘以沫见苏梓琳跟滕越打得火热，就从后门逃走了。她好久没有回来了，走近熟悉的小巷子，却有一丝忐忑不安，浓浓的黑暗带着一丝的诡异。
“汪！汪！汪……”犬吠声打破了夜的宁静。
一团黑色的暗影跑向湘以沫，磨蹭着她的脚。
“黑仔！”湘以沫停下脚步，弯腰将它抱了起来，“好久不见，是不是想我了？”
……撒泼打滚，卖萌撒娇求金牌、红包、礼物……